Русский язык в Грузии: между призванием и реальностью

Уже долгие годы я преподаю русский язык. Всю жизнь, день за днём, я вхожу в класс, чтобы открывать детям мир литературы, культуры и сложной грамматики. Я вижу талантливых учеников, вижу их горящие глаза. Но как педагог я не могу закрывать глаза на то, что происходит за пределами моего класса. Преподавание языка — это не только методика. Это всегда контекст. И сегодня этот контекст для нас, русистов Грузии, крайне сложен. Почему талантливый педагог иногда упирается в «стену»? Язык не может существовать в вакууме. Успех изучения языка напрямую зависит от запроса общества и поддержки государства. Если нет посольств, если связи ограничены политической реальностью — 20% оккупированных территорий, отсутствие прямых коммуникаций — как нам объяснить детям, для чего им этот язык? Английский — новый горизонт Мы живём в эпоху, где английский язык стал универсальным ключом. Я сама учила его ещё в советские времена, понимая его значимость. Сегодня для жителя Грузии, стремящегося в Европу, чтобы учиться или путешествовать, английский — это естественный выбор. Это язык возможностей, понятный в любой точке мира. Где же выход для русиста? Педагоги-русисты по всей Грузии совершают настоящий подвиг, сохраняя часы русского языка, бережно передавая культуру. Но как сделать так, чтобы это не было «сохранением ради сохранения»? Мой главный вопрос сегодня: как заинтересовать общество? Я убеждена, что никакой административный приказ не заменит личного интереса. Народ начинает учить язык тогда, когда у него появляется потребность — когда он хочет путешествовать, общаться, познавать мир. Пока этого естественного спроса нет, мы будем работать в узких рамках. Я люблю свою профессию. Я верю в силу слова и культуры, которые выше политики. Но я хочу, чтобы мои ученики понимали: владение языком — это инструмент, а не просто учебная дисциплина.    Источник фото ИИ

---

---

---

---

ლ.კოლბერგი - მორალური განვითარება

10 ЗОЛОТЫХ ПРАВИЛ ВОСПИТАНИЯ АНТОНА МАКАРЕНКО

Антон Макаренко — один из величайших воспитателей не только СССР, но и всего мира. ЮНЕСКО, в частности, назвала его и Марию Монтессори педагогами, которые заложили основы современного представления о воспитании. Для своего времени Макаренко был новатором и открывал такие вещи, которые сегодня нам уже кажутся очевидными. Например, он не раз с горечью говорил, что педагоги всего мира игнорируют любовь и считают ее лишней в деле воспитания. Макаренко был уверен, что вырастить счастливого человека без любви невозможно. Здесь собраны самые важные высказывания великого педагога, психолога и писателя.

КАНИКУЛЫ: УЧИТЬСЯ ИЛИ ОТДЫХАТЬ?

*** КАНИКУЛЫ: УЧИТЬСЯ ИЛИ ОТДЫХАТЬ? Каникулы нужны, чтобы дети отдохнули, восстановились и набрались сил перед началом учёбы. Поэтому ребёнку любого возраста обязательно требуется время для «ничегонеделания»: чтобы он мог высыпаться, гулять, смотреть телевизор, общаться с друзьями, играть в гаджеты. Задача родителей – сделать всё возможное, чтобы к возобновлению обучения школьник подошёл отдохнувшим и с желанием учиться. Рекомендации от специалистов Института воспитания и Обрсоюза помогут с пользой провести каникулы всей семьёй и сохранить тёплые отношения с детьми.

Основные цели и задачи урока по иностранному языку в школе

Изучение иностранных языков преследует множество целей, варьирующихся от личных до профессиональных. Основная цель - расширение кругозора и знакомство с другими культурами. Знание иностранного языка открывает доступ к новым знаниям, литературе, искусству и традициям других стран, а также способствует развитию мышления и когнитивных навыков. С точки зрения профессиональной деятельности, иностранные языки часто являются конкурентным преимуществом при приеме на работу и позволяют эффективнее взаимодействовать в международном контексте.

5 способов научить ребёнка управлять эмоциями

Понимать себя и других, учиться с удовольствием, дружить и строить доверительные отношения — это лишь неполный список того, для чего нужен высокий эмоциональный интеллект. Заняться его развитием лучше уже в детстве, когда психика и мозг пластичны, а обучаемость на высоте. Вместе с психологом и специалистом по развитию эмоционального интеллекта Мариной Катеевой мы разобрались, как родители могут помочь в этом ребёнку. 1. Научитесь понимать собственные эмоции В нашей культуре не принято делиться чувствами и переживаниями, проговаривать всё с близкими, что является частой причиной недопонимания и сложностей в отношениях. Чтобы помочь ребёнку в будущем строить более счастливые отношения, надо начать с себя. Первый шаг — завести привычку прислушиваться к себе, к своим чувствам и определять их. Что там, внутри, происходит? Как это можно назвать? Очень важно отличать одно эмоциональное состояние от другого, понимать, как меняется настроение в течение дня, быть своего рода наблюдателем, подмечая и осознавая причины тех или иных эмоциональных реакций. Следующий шаг — давать чувствам названия. Хорошо, если в вашем словаре много слов, обозначающих эмоциональные состояния, но если вы не можете найти подходящее слово — подберите метафору или придумайте своё название, как в стихотворении Виктора Лунина «У папы настроение зазавтракомчитальное, у мамы настроение напапуобижальное…».

როგორ განვავითაროთ კრიტიკული აზროვნება მოსწავლეებში?

როგორ განვავითაროთ კრიტიკული აზროვნება მოსწავლეებში? მასწავლებელი უნდა იყოს ექსპერტი შეკითხვების დასმისას, კითხვები უნდა იყოს შერჩეული ისე, რომ მოსწავლეებს თავად დაებადოთ კითხვები და ბოლომდე ჩაეძიონ საკითხებს. გთავაზობთ 5 შეკითხვას, რომელიც მოსწავლეთა კრიტიკული აზროვნების განვითარებაში დაგეხმარებათ: #1. რას ფიქრობთ? ეს შეკითხვა მოსწავლეებს ფიქრისაკენ მოუწოდებს და მათი გონება ახალი ინფორმაციის დამუშავებას იწყებს. #2. რატომ ფიქრობთ ასე? მას შემდეგ, რაც სტუდენტები თავის აზრს გაგაცნობენ პირველ შეკითხვაზე, ჩაეკითხეთ, თუ რატომ ფიქრობენ ამგვარად. ამ გზით ისინი საკუთარი მოსაზრების გამყარებას მიეჩვევიან. #3. საიდან იცი ეს? ამ კითხვის დასმის შემდეგ მოსწავლეები იწყებენ გამოთქმული მოსაზრების დაკავშირებას იმ საკითხებთან, რომლებიც უსწავლიათ, უნახავთ ან გამოუცდიათ. #4. შეგიძლია უფრო მეტი მითხრა ამ საკითხზე? ეს შეკითხვეა მოსწავლეებ მეტის ფიქრისა და გახსენებისაკენ უბიძგებს. #5. სხვა შეკითხვა ხომ არ გაქვს? საუბრის პერიოდში მოსწავლეს, შესაძლოა შეკითხვები დაებადოს, დაეხმარეთ მას, რომ არ დარჩეს უპასუხოდ საინტერესო საკითხების შესახებ. ამასთან, მთავარია, რომ მასწავლებლის ტონი იყოს მეგობრული, მოსწავლემ უნდა იგრძნოს, რომ თქვენ გულწრფელად გაინტერესებთ მისი აზრი. იყენებთ ამ შეკითხვებს გაკვეთილზე? თქვენ რა შეკითხვებით ცდილობთ მოსწავლეთა კრიტიკული აზროვნების განვითარებას? გაგვიზიარეთ თქვენი გამოცდილება კომენტარებში. წყარო ***

---

---

---

---

Мы и наши дети - Татьяна Черниговская

---

---

---

---

სოციალური კონსტრუქტივიზმი

ქმედების თეორია — განათლების სფეროში ქმედების თეორია განსაკუთრებულ ხაზს უსვამს სწავლას სოციალურ კონტექსტში და სხვებთან ურთიერთობით. ქმედების თეორიის ერთ-ერთი წარმომადგენელია საბჭოთა ფსიქოლოგი ლევ ვიგოტსკი (1896-1934). ვიგოტსკი მოსწავლეებს მარტოხელა მეცნიერებს უწოდებდა. იგი ფიქრობდა, რომ მოსწავლე არის პატარა შეგირდი, რომელსაც მასწავლებელი ან/და სხვა მოზრდილი ეხმარება გამოცდილებების მიღებაში. ვიგოტსკის თეორია არის იმის დამტკიცების მცდელობა, რომ შემეცნება - ესაა სოციალიზაციის ანუ საზოგადოებრივი ურთიერთობის პროდუქტი. მაგ: რომელიმე ენის სწავლებისას ჩვენ ენას ვიყენებთ, როგორც საკომუნიკაციო საშუალებას, ანუ ვცდილობთ მისი საშუალებით დავამყაროთ ურთიერთობა სხვებთან. მხოლოდ ენის სრულყოფილი შესწავლის შემდეგაა შესაძლებელი მისი, როგორც “შინაგანი მონოლოგის”, საშუალებად გამოყენება.

ლევ ვიგოტსკი - უახლოესი განვითარების ზონა

ლევ ვიგოტსკი - უახლოესი განვითარების ზონა   ცნობილმა რუსმა ფსიქოლოგმა ლევ ვიგოტსკის კოგნიტური განვითარების სოციო-კულტურულ თეორიაში მნიშვნელოვანი ადგილი დაუთმო უახლოესი განვითარების ზონის ცნებას. ვიგოტსკის მიხედვით, განვითარების ყველა საფეხურზე არსებობს პრობლემა, რომლის გადაწყვეტასაც ბავშვი დამოუკიდებლად ახერხებს. ზოგი პრობლემის გადაწყვეტისას კი ბავშვს სჭირდება უფროსის დახმარება - მინიშნება, დეტალების ან თანმიმდევრობის შეხსენება, მისი მცდელობის წაქეზება და ა.შ.  რა თქმა უნდა, ზოგი ამოცანა ბავშვის ძალებს აღემატება, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ თითოეული ნაბიჯი ნათლადაა ახსნილი. ბავშვის ფსიქიკური ფუნქციები და უნარები ასაკთან ერთად ვითარდება. ყოველ ასაკს შეესატყვისება ამა თუ იმ ფუნქციის განვითარება და სრულყოფა. ბავშვის ფსიქიკური ფუნქციები და უნარები არათანაბრად ვითარდება. შეფასების მომენტში ზოგი მათგანი უკვე ჩამოყალიბებულია, ზოგი კი მხოლოდ იწყებს ჩამოყალიბებას. მხატვრული შედარება რომ გამოვიყენოთ, ბავშვის ფსიქიკა ერთდროულად იმყოფება ორ მდგომარეობაში - მყარი და თხევადი. ზოგი პროცესი უკვე ჩამოყალიბდა, გამყარდა. ზოგი (თხევადი) კი მხოლოდ ეხლა იწყებს გამყარებას. მაგალითად, 3 წლის ბავშვს დამოუკიდებლად შეუძლია დახიოს ან დაკუჭოს ქაღალდი. უფროსის დახმარებით კი შეუძლია, ქაღალდის ნაწილებისგან აპლიკაცია ან ქაღალდის ბურთი გააკეთოს. ლ. ვიგოტსკი ბავშვის კოგნიტურ განვითარებაში 2 დონეს გამოყოფს: 1.აქტუალური განვითარების დონე  2. უახლოესი განვითარების ზონა. აქტუალური განვითარების ზონა, ეს არის ფსიქიკური ფუნქციები, უნარები და ჩვევები, რომლებიც უკვე ჩამოყალიბებულია, მომწიფებულია და ბავშვი წყვეტს ამ უნარებთან დაკავშირებულ ამოცანებს უფროსების დახმარების გარეშე. უახლოესი განვითარების ზონა გულისხმობს იმ ფსიქიკურ ფუნქციებს, უნარებს, ჩვევებს, მოქმედებებს, რომელთა შესრულებაც ბავშვს დამოუკიდებლად არ შეუძლია, მაგრამ შეუძლია მოზრდილის დახმარებით. განვიხილოთ რამდენიმე მაგალითი:

"Открытое письмо детям" от М.Цветаевой

Зимой 1937-38 годов журнал для детей русских эмигрантов попросил знаменитую поэтессу Марину Цветаеву написать заметку в первый номер. Первый номер так и не вышел, но «Открытое письмо детям» сохранилось для нас. Оно создано для детей в надежде на то, что его прочтут и родители.Текст публикуется с небольшими сокращениями.    — Милые дети!  Никогда не бросайте хлеба, а увидите на       улице,    под ногами — поднимите и положите  на ближний забор, ибо есть не только пустыни, где умирают без воды, но и трущобы, где умирают без хлеба. Может быть, этот хлеб заметит голодный, и ему менее совестно будет взять его так, чем с земли. Никогда не бойтесь смешного и, если видите человека в смешном положении: 1) постарайтесь его из него извлечь; если же невозможно — 2) прыгайте в него к человеку, как в воду, — вдвоем глупое положение делится пополам, по половинке на каждого; или же на худой конец — не видьте смешного в смешном! Никогда не говорите, что так все делают: все всегда плохо делают, раз так охотно на них ссылаются. Ну а если вам скажут: «Так никто не делает» (не одевается, не думает и так далее) — отвечайте: «А я — кто!» Не ссылайтесь на «немодно», а только на «неблагородно». Не слишком сердитесь на родителей: помните, что они были вами, и вы будете ими. Кроме того, для вас они — родители, для самих себя — я. Не исчерпывайте их — их родительством. Не стесняйтесь уступить старшему место в трамвае. Стыдитесь — не уступить! Не отличайте себя от других — в материальном. Другие — это тоже вы, тот же вы. Не торжествуйте победы над врагом. Достаточно — сознания. После победы — протяните руку. Не отзывайтесь при других иронически о близком (хотя бы даже о любимом животном!); другие уйдут — свой останется.

---

---

---

---

25 СПОСОБОВ СДЕЛАТЬ ТАК, ЧТОБЫ РЕБЕНОК ВАС СЛУШАЛ

1. Установить зрительный контакт на уровне ребенка (сесть на корточки, например).

КАК СТАТЬ ОТЛИЧНИКОМ В ШКОЛЕ, В ВУЗЕ, В ЖИЗНИ

Тайна золотой медали, или как стать отличником в школе, в вузе и в жизни  Кто я такой и почему я написал эту книгу (ПРЕДИСЛОВИЕ) Так получилось, что в своей жизни я занимаюсь двумя вещами. Преподаю в школе историю и обществознание и пишу детские книги. Проще говоря, я школьный учитель и детский писатель.  Многие утверждают, что две эти профессии не совместимы. Но так уж получилось, что вот уже семнадцать лет, как я беру в руки портфель и отправляюсь в школу, где жизнь идет от звонка до звонка, от урока до урока и один учебный год сменяет другой, прерываясь долгожданными каникулами. Время бежит стремительно и незаметно. Кажется ещё вчера, я был молодым и неопытным выпускником исторического факультета, а теперь я уже заслуженный и уважаемый учитель высшей категории, работаю в одной из самых лучших школ моего города. За годы на моих уроках побывали сотни мальчишек и девчонок. Многие уже давно стали взрослыми людьми, и у них подрастают свои дети, которых, вполне возможно, они приведут в мою школу. Многие годы я пишу книги. Сказки, фантастику, приключения и даже веселые школьные рассказы. Я написал не один десяток книг, и читателей у меня по всей стране в десятки раз больше, чем учеников. Казалось бы, вчера только я получил посылку с первыми авторскими экземплярами . А сегодня ко мне подходят взрослые работающие люди и уверяют, что выросли на моих книгах. Слышать это приятно. И в то же время, немного грустно. Чтобы рассказать о книге, которую вы сейчас держите в руках, мне придется сделать небольшое отступление и вспомнить школьные будни. Каждый раз, когда заканчивается очередное полугодие и настает пора выставлять итоговые оценки, в широких и светлых школьных коридорах появляются плачущие девочки и хмурые мальчики. Изредка мелькают озабоченные и расстроенные лица родителей. Под конец года их становится больше. А уж когда идет Единый государственный экзамен и решаются юные судьбы, так и вовсе слышатся рыдания во весь голос. Что случилось? Откуда слезы? А просто идет выставление итоговых оценок, и каждый получает то, что заслужил или то, что получилось. У многих в учебных ведомостях красуются совсем не те оценки, какие они хотели бы получить и каких ожидали. Вместо пятерок — четверки, вместо четверок — тройки, вместо троек — двойки. И в их глазах стоят вопросы «Как же так получилось? Что было сделано не так? Где были допущены ошибки?». Некоторые задают эти вопросы вслух. Грустное зрелище. Ведь в большинстве случаев можно было избежать пониженных оценок. Стоило только немного постараться и регулярно и неукоснительно выполнять ряд несложных и нехитрых, но очень важных правил. Но теперь уже поздно. А ведь сколько раз и во время учебы и после нее я рассказывал, что надо делать в школе и как себя вести, чтобы учеба давала положительный результат. Сколько было разговоров, с ребятами, с родителями! И они давали результаты. Главное, обратиться вовремя. Но ведь с каждым не поговоришь! Да и не каждый к тебе придет. И когда я понял, что всем всего на словах не объяснишь, я вдруг совершенно неожиданно для самого себя вспомнил: я ведь писатель! А раз так, то значит, я обо всем могу написать! И я сел за статью. Но статьи не получилось, потому что невозможно обо всем рассказать на двух, трех и даже на десяти страницах. Десять страниц разрослись до полусотни, но открылась лишь верхушка айсберга. Я писал и писал, одна глава следовала за другой, пока не получилась целая книга, рассказывающая о том, как стать отличником сначала в школе, затем в вузе и, наконец, в жизни. Конечно же, я ответил не на все вопросы, раскрыл не все тайны учебной жизни и отличного успевания. Возможно, эта книга вызовет новые вопросы, на которые вновь нужно будет искать ответы. Но разве не для этого пишутся книги? Дмитрий Суслин

 

---

---

---

---

განვითარებისა და სწავლის თეორიები - ბერას ფედერიკ სკინერი

ბერას ფედერიკ სკინერი (1927-1987) ამე­რი­კე­ლი ფსი­ქო­ლო­გი ბე­რას ფრე­დე­რიკ სკი­ნე­რი, ფი­ლო­სო­ფი­ურ მეც­ნი­ე­რე­ბა­თა დოქ­ტო­რი, 1945-1948 წლებ­ში იყო ინ­დი­ა­ნას უნი­ვერ­სი­ტე­ტის ფსი­ქო­ლო­გი­ის ფა­კულ­ტე­ტის დე­კა­ნი. 1948 წლი­დან გარ­დაც­ვა­ლე­ბამდე, მოღ­ვა­წე­ობ­და ჰარ­ვარ­დ­ში. მის გარ­დაც­ვა­ლე­ბამ­დე ცო­ტა ხნით ად­რე, ამე­რი­კა­ში, ფსი­ქო­ლო­გი­ის ის­ტო­რი­კო­სებს შო­რის ჩა­ტა­რე­ბუ­ლი გა­მო­კითხ­ვის შე­დე­გად, სკი­ნერ­მა ყვე­ლა დრო­ის ფსი­ქო­ლოგ­თა შო­რის მერ­ვე, ხო­ლო თა­ნა­მედ­რო­ვე ფსი­ქო­ლოგ­თა შო­რის პირ­ვე­ლი ად­გი­ლი და­ი­კა­ვა. სკი­ნე­რი „რა­დი­კა­ლუ­რი ბი­ჰე­ვი­ო­რიზ­მის“* მიმ­დე­ვა­რი და გან­მა­ვი­თა­რე­ბე­ლი იყო. ამ მეც­ნი­ე­რუ­ლი მიდ­გო­მის მი­ხედ­ვით, ფსი­ქი­კუ­რი პრო­ცე­სე­ბის მეც­ნი­ე­რუ­ლი ახ­ს­ნა და ზუს­ტი ინ­ტერ­პ­რე­ტა­ცია შე­უძ­ლე­ბე­ლია, ვი­ნა­ი­დან ისი­ნი ადა­მი­ა­ნის „შიგ­ნით“ მიმ­დი­ნა­რე­ობს და ხან­და­ხან თვი­თონ ადა­მი­ან­საც არ ძა­ლუძს, ბო­ლომ­დე გა­აც­ნო­ბი­ე­როს მა­თი არ­სი. მეც­ნი­ე­რე­ბი­სათ­ვის შე­საძ­ლე­ბე­ლია ისე­თი ფე­ნო­მე­ნის ახ­ს­ნა, რო­მელ­ზეც დაკ­ვირ­ვე­ბა და რომ­ლის შე­მოწ­მე­ბაც შე­საძ­ლე­ბე­ლია. ასე­თად სკი­ნერს ქცე­ვა მი­აჩ­ნია. შე­სა­ბა­მი­სად, ფსი­ქო­ლო­გი­ამ უნ­და შე­ის­წავ­ლოს ორ­გა­ნიზ­მის ქცე­ვა და ამ ქცე­ვის შე­დე­გე­ბი. თუ ბი­ჰე­ვი­ო­რის­ტუ­ლი დას­წავ­ლის ზო­გი­ერ­თი თე­ო­რე­ტი­კო­სი ადა­მი­ა­ნის ან ცხო­ვე­ლის ქცე­ვის ასახ­ს­ნე­ლად ხში­რად იყე­ნებს ტერ­მი­ნებს, რო­გო­რი­ცაა: „მოთხოვ­ნი­ლე­ბა“, „მო­ტი­ვა­ცია“, ანუ ისეთ ფე­ნო­მე­ნებს, რომ­ლებ­ზეც პირ­და­პირ დაკ­ვირ­ვე­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლია, ის არ არის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი „რა­დი­კა­ლუ­რი ბი­ჰე­ვი­ო­რიზ­მის­თ­ვის“.         ქცე­ვის ექ­ს­პე­რი­მენ­ტუ­ლი ანა­ლი­ზი სკი­ნე­რის ტერ­მი­ნია და ასა­ხავს ქცე­ვას­თან და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი სა­მი ცვლა­დის ანა­ლიზს. ეს ცვლა­დე­ბია: ორ­გა­ნიზ­მის ქცე­ვა; პი­რო­ბე­ბი, რო­მელ­შიც მიმ­დი­ნა­რე­ობს ქცე­ვა;   ქცე­ვის შე­დე­გე­ბი (მე­ორ­დე­ბა თუ არა ქცე­ვა თან­მ­ხ­ვედ­რი გა­რე­მო­ე­ბე­ბის შემ­თხ­ვე­ვა­ში).          ქცე­ვის ახ­ს­ნა ამ სა­მი ცვლა­დის ანა­ლი­ზის სა­ფუძ­ველ­ზე ხდე­ბა. ბავ­შ­ვის პრობ­ლე­მურ ქცე­ვას ყო­ველ­თ­ვის რა­ღაც მი­ზე­ზი აქვს, რაც მო­ცე­მულ მო­მენ­ტ­ში არ ჩანს. ამი­ტომ აუცი­ლე­ბე­ლია იმა­ზე დაკ­ვირ­ვე­ბა და აღ­წე­რა, თუ რა უს­წ­რებს წინ პრობ­ლე­მურ ქცე­ვას, თვი­თონ ამ ქცე­ვის აღ­წე­რა (რო­გო­რი ინ­ტენ­სი­ვო­ბი­საა და რას აკე­თებს ბავ­შ­ვი) და რა მოს­დევს შე­დე­გად ამ პრობ­ლე­მურ ქცე­ვას. სკი­ნე­რი, ისე­ვე რო­გორც სხვა ბი­ჰე­ვი­ო­რის­ტე­ბი, მი­იჩ­ნევს, რომ ქცე­ვის პი­რო­ბე­ბის, თვით ქცე­ვი­სა და მი­სი შე­დე­გე­ბის აღ­წე­რა უნ­და იყოს დე­ტა­ლუ­რი, ზუს­ტი, ობი­ექ­ტუ­რი, ყო­ველ­გ­ვა­რი სუ­ბი­ექ­ტუ­რი შე­ფა­სე­ბის გა­რე­შე.         სკი­ნე­რი ქცე­ვის ორ ტიპს გა­მო­ყოფს: რეს­პონ­დენ­ტულს — რე­აქ­ცია სპე­ცი­ფი­კურ სტი­მულ­ზე (მაგ., ცე­მი­ნე­ბა, თვა­ლე­ბის ხამ­ხა­მი, შიმ­ში­ლი და სხვ.) და ოპე­რან­ტულს — სტი­მუ­ლის გა­რე­შე ორ­გა­ნიზ­მის მი­ერ სპონ­ტა­ნუ­რად შეს­რუ­ლე­ბუ­ლი გარ­კ­ვე­უ­ლი ქცე­ვა (მაგ., წე­რი­ლის წე­რა, მან­ქა­ნის ტა­რე­ბა, წიგ­ნის კითხ­ვა და სხვ.). ოპე­რან­ტუ­ლი ქცე­ვა სა­პა­სუ­ხო რე­აქ­ცია არ არის, ის შე­იძ­ლე­ბა გა­კონ­ტ­როლ­დეს ადა­მი­ა­ნის მი­ერ და ემორ­ჩი­ლე­ბა ოპე­რან­ტუ­ლი გან­პი­რო­ბე­ბუ­ლო­ბის კა­ნო­ნებს. ოპე­რან­ტუ­ლი გან­პი­რო­ბე­ბუ­ლო­ბა ეს არის დას­წავ­ლის ტი­პი, რო­ცა რო­მე­ლი­მე რე­აქ­ცი­ის გა­ჩე­ნის ალ­ბა­თო­ბა იზ­რ­დე­ბა, თუ­კი მას მოს­დევს გან­მამ­ტ­კი­ცე­ბე­ლი (მაგ., თუ მოს­წავ­ლე ყუ­რადღე­ბით უს­მენს მას­წავ­ლე­ბელს და მას­წავ­ლე­ბე­ლი მის ასეთ ქცე­ვას ღი­მი­ლით ან შე­ქე­ბით აღ­ნიშ­ნავს, ძა­ლი­ან დი­დია იმის ალ­ბა­თო­ბა, რომ მოს­წავ­ლე მო­მა­ვალ­შიც ასე­თი­ვე ყუ­რადღე­ბი­ა­ნი იქ­ნე­ბა). ამ­რი­გად, გან­მამ­ტ­კი­ცე­ბე­ლი შე­დე­გია, შემ­დ­გო­მი მოვ­ლე­ნაა, რაც პა­სუ­ხად მა­შინ­ვე მოყ­ვე­ბა ინ­დი­ვი­დის მოქ­მე­დე­ბას, ქცე­ვას. ის აძ­ლი­ე­რებს ქცე­ვის აღ­მო­ცე­ნე­ბის ალ­ბა­თო­ბას.

ოპერანტული ბიჰევიორიზმი - ბერას ფრედერიკ სკინერი

ოპერანტული ბიჰევიორიზმი ბერას ფრედერიკ სკინერი         გვიანდელი ბიჰევიორიზმის წამყვანი ფიგურაა  ბერას ფრედერიკ სკინერი (1904-1990). იგი ამერიკის ერთ-ერთი ყველაზე სახელგანთქმული ფსიქოლოგი და ნაციონალური აკადემიის წევრი იყო. სკინერმა დაამთავრა ჰამილტონკოლეჯი ნიუ-იორკში და ასპირანტურა ჰარვარდში, სადაც 1931 წელს მიენიჭა ფილოსოფიის დოქტორის წოდება. შემდგომში მოღვაწეობდა მინესოტასა და ინდიანას შტატების უნივერსიტეტებში, ხოლო 1948 წლიდან ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორია. 30-იანი წლებიდან სკინერი შეუდგა დასწავლის მექანიზმების კვლევას ცხოველებში - “ორგანიზმების ქცევა” (1938); 50-იანი წლებიდან დაიწყო თავისი მოდელის გავრცელება ადამიანის ქცევაზე - “მეცნიერება და ადამიანის ქცევა” (1953), “ვერბალური ქცევა” (1957), ხოლო 70იანი წლებიდან სოციალური ქცევისა და საზოგადოებრივი მოვლენების გაგებაზეც - “თავისუფლებისა და ღირსების მიღმა” (1971). განმაზოგადებელი შრომებიდან აღსანიშნავია წიგნები “ბიჰევიორიზმის შესახებ” (1974) და “ფიქრები ბიჰევიორიზმსა და საზოგადოებაზე” (1978).         სკინერის აზრით, მეცნიერება ფაქტებიდან ამოდის და კანონზომიერებისკენ მიემართება. მისი ზოგადი მიზანია მოვლენების პროგნოზირება და მართვა. ქცევის ანალიზისას (ასე უწოდებს სკინერი თავის მიდგომას ფსიქოლოგიისადმი) კვლევა უნდა მიმდინარეობდეს მარტივიდან რთულისკენ. ამიტომ, უნდა დავიწყოთ შედარებით დაბალი რიგის ორგანიზმების შესწავლით, სადაც უფრო ადვილია ქცევის გამომწვევი გარემო ფაქტორების კონტროლი და მანიპულაცია. ადამიანის ქცევას აქვს თავისი სპეციფიკა, მაგრამ ფუნდამენტური კანონზომიერებები ყველგან ერთია. ამ კანონზომიერებების გამოვლენა შესაძლებელია ერთეული ორგანიზმის შესწავლისას, ამიტომ საჭირო არ არის დიდი რაოდენობის ინდივიდების კვლევასთან დაკავშირებული სტატისტიკური მეთოდების გამოყენება. ასეთია, მოკლედ, სკინერის სისტემის მეთოდოლოგიური პრინციპები. რაც შეეხება საკუთრივ ფსიქოლოგიურ თეორიას, ჰალთან და ტოლმენთან შედარებით, სკინერი უფრო რადიკალური ბიჰევიორიზმისკენ იხრება. იგი ანალიზის ორწევრიან სქემას უბრუნდება და მხოლოდ დაკვირვებად ცვლადებს აღიარებს; ესენია სტიმული, რეაქცია და განმტკიცება, რომლებიც ობიექტურად ფიქსირდება და იზომება. მათი ურთიერთმიმართების ზუსტი აღნუსხვით და დახასიათებით შესაძლებელი ხდება ქცევის მართვა, კორექცია, კონტროლი, რაც, სკინერის აზრით, ფსიქოლოგიური მეცნიერების საბოლოო მიზანია. მისი განხორციელება ფსიქოლოგიის პრაქტიკული გამოყენების საშუალებას იძლევა. სწორი, ადაპტური რეაქციების ფორმირების პროცესის კანონზომიერებათა შესასწავლად სკინერმა უამრავი ცდა ჩაატარა. ამისთვის მან გამოიგონა სპეციალური ექსპერიმენტული დანადგარი, რომელსაც შემდგომში სკინერის პრობლემური ყუთი შეარქვეს. ის თორნდაიკის პრობლემური ყუთების პირდაპირი მემკვიდრეა და წარმოადგენს გალიას, რომელშიც დამაგრებულია მანიპულატორი (ბერკეტი ან ღილაკი). გალიაში მოთავსებული მშიერი ცხოველი (სკინერი ცდებს თეთრ ვირთაგვებზე და მტრედებზე ატარებდა) შემთხვევით ეხება (თათით ან ნისკარტით) მანიპულატორს და იღებს განმტკიცებას (საკვებ ბურთულას). ფიქსირდება დაწოლვის ძალა, სიხშირე და ხანგრძლიობა, რაც რაქციების ბევრად უფრო ზუსტი აღრიცხვის საშუალებას იძლევა, ვიდრე, თუნდაც, თორდაიკის ყუთებში იყო შესაძლებელი.

РКИ для детей от Н.С. Власовой-Куриц

Одиннадцать мифов о преподавании русского языка детям, живущим в нерусскоязычной среде, для которых русский язык перестал быть родным – стал иностранным За столетия обучения русскому языку детей, живущих в нерусскоязычном окружении, родилось множество мифов о преподавании русского языка детям за границами России. Миф 1 – дети, живущие в нерусскоязычной среде, – русскоязычные, поскольку они родились в русскоязычной семье и дома слышат русский язык. Общаясь в детском саду, школе, на улице с носителями языка страны проживания и не занимаясь русским языком специально, ребенок теряет русский язык, даже общаясь на нем в кругу семьи. Русский язык для ребенка становится иностранным, ему трудно выразить на нем мысль, ведь с возрастом расширяется не только словарный запас, но и приходит понимание причинно-следственных связей, и все это на языке страны проживания. Миф 2 – детей следует обучать русскому языку так, как учили их родителей: они должны заучивать правила, чтобы правильно говорить и писать. Родителей, когда они приходили в школу, учили не языку. Язык они уже знали, разговаривали на родном языке. В школе их учили читать, грамотно писать, объясняли, почему так говорят. А поскольку произношение отличается от написания слов, обучали орфографии, для чего требовалось заучивать правила правописания. Детей, живущих в нерусскоязычной среде, надо учить самому языку, а не теории. Попытки учить таких детей, используя методику РКР (обучения русскому языку как родному), безнадежны: они отторгают детей от изучения языка.

НАВЫКИ, КОТОРЫМ НЕ НАУЧАТ В ШКОЛЕ.

Cтатья интересная, советую прочитать. Считаю, что перечисленным навыкам в современной школе уделяют серьёзное внимание.Это и есть современный подход к педагогике. ✔ Задавать вопросы Постоянное «почему», «зачем» и «как» — естественное состояние детей. Оно для них природно, потому что они понимают, что все происходит не просто так, для всего в этом мире есть причина и следствие. По мере взросления эта черта, которая сводит с ума родителей, когда их чаду 4 года, куда-то незаметно девается. А если ребенок знает, что на свой вопрос он получит либо отмазку, либо грубый ответ (а иногда и неуд, так как раз переспрашиваешь — значит невнимательно слушал), тогда он перестает задавать вопросы. И это плохо, так как основным двигателем получения знаний являются именно вопросы. А правильные вопросы вообще могут быть половиной ответа. В университете у нас был один преподаватель по мат. программированию, который особо не стесняясь в выражениях каждую лекцию заявлял нам, что мы — кучка бездарей, не способным даже нормально сформулировать правильный вопрос, и он теряет с нами свое драгоценное время впустую. На его занятиях всегда была гробовая тишина, и ни у кого никогда не возникало никаких вопросов. Как думаете, хоть кто-то из его студентов действительно знал этот предмет? Поэтому учите своих детей не бояться задавать вопросы — они имеют на это полное право. И не нужно забывать о том, что помогать искать на них ответы — работа не только учителя, но и ваша.

მსოფლიოში ყველაზე წარმატებული განათლების სისტემის 7 პრინციპი:

მსოფლიოში ყველაზე წარმატებული განათლების სისტემის 7 პრინციპი: „ან ცხოვრებისთვის ვემზადებით, ან – გამოცდებისთვის. ჩვენ პირველს ვირჩევთ“. საერთაშორისო კვლევების თანახმად, რომელსაც ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაცია 3 წელიწადში ერთხელ ატარებს, ფინელი მოსწავლეები მსოფლიოში ცოდნის ყველაზე მაღალ დონეს აჩვენებენ. გარდა ამისა, ისინი არიან პლანეტის ბავშვთა შორის ყველაზე მკითხველი ბავშვები, მათ მსოფლიოში მეორე ადგილი უჭირავთ საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებში და მეხუთე – მათემატიკაში. პედაგოგიური საზოგადოების გაოცებას იწვევს ის ფაქტიც, რომ ფინეთში სასწავლო პროცესი დიდი ხანგრძლივობით არ გამოირჩევა. საშუალო განათლება სკოლებში ორ ნაწილად იყოფა: დაბალი – 1- 6 კლასები. მაღალი – 7- 9 კლასები. დამატებით მე-10 კლასში მოსწავლეებს თავიანთი ნიშნების გაუმჯობესების შესაძლებლობა ეძლევათ, შემდეგ კი ისინი პროფესიულ კოლეჯში ან ლიცეუმში აგრძელებენ სწავლას. ფინური განათლების 7 პრინციპი: თანასწორობა სკოლა. არ არსებობენ ელიტური და სუსტი მოსწავლეები. ყველაზე მრავალრიცხოვან სკოლაში 960 მოსწავლე სწავლობს. ყველას ერთნაირი სასკოლო აღჭურვილობა და დაფინანსება აქვს. თითქმის ყველა სკოლა არის სახელმწიფოს კუთვნილება. მხოლოდ ათამდე ნახევრადკერძო სკოლაა, სადაც მშობლები იხდიან თანხას შვილების მაღალი საჭიროებებისათვის, როგორიცაა „პედაგოგიური“ ლაბორატორიები. კერძო სკოლებს მიეკუთვნება ის დაწესებულებები, სადაც სწავლება მიმდინარეობს ინგლისურ, გერმანულ და ფრანგულ ენებზე. თანასწორობის პრინციპის გათვალისწინებით, ფინეთში სრულყოფილი განათლების მიღება შესაძლებელია შვედურ ენაზეც. ადრე, ფინეთში სკოლის არჩევა აკრძალული იყო. ამჟამად ეს აკრძალვა მოხსნილია, მაგრამ მშობლები უპირატესობას ანიჭებენ ახლომდებარე სკოლებს, რადგან ყველა საშუალო სასწავლებელი ერთნაირია. ფინურ სკოლებში არ არსებობს უპირატესი საგნები. არ ითვლება, რომ ვთქვათ, მათემატიკა მნიშვნელოვანია ხელოვნებაზე. პირიქით, გამონაკლისი, რის გამოც ნიჭიერი ბავშვებისთვის იქმნება კლასები, სწორედ ხატვა, მუსიკა ან სპორტია. მშობლები. მასწავლებელს , მოსწავლის მშობლის პროფესიის გაგება მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში შეუძლია. როგორც წესი, ეს ინფორმაცია დახურულია.

Поступок!

(По С. Гиацинтовой) Как-то я прочитала такой рассказ. В Париже, в Лувр, по утрам приходили бездомные и нищие становились к отоплению и согревались. Стояла там старушка. Рядом была художница, которая работала над копией картины. Художница вдруг встала, принесла стул и поставила его старушке.Та низко-низко поклонилась и села.Эту сцену наблюдала женщина с мальчиком. Мать что-то шепнула сынишке. Он подошёл к художнице и поблагодарил её: "Мерси, мадам". И со счастливым лицом вернулся к матери. Меня увлекло в этом рассказе всё - и поведение женщины-художницы, и умное воспитание матери, и счастье мальчика,который участвовал в красивом человеческом внимании. Мальчик был счастлив от общения с хорошими людьми. Приходить на помощь человеку - это великодушие, это подлинное благородство.....

---

---

---

---

Воспоминание на всю жизнь.

Однажды учительница математики из Миннесоты дала ученикам такое задание: составить список класса, подумать, что больше всего нравится в каждом из одноклассников, и записать это качество напротив его фамилии. В конце урока она собрала списки. Это было в пятницу. За выходные она обработала результаты и в понедельник раздала каждому ученику листок, на котором перечислила всё то хорошее, что заметили в нём одноклассники. Ребята читали, то тут, то там слышался шёпот: «Неужели это всё обо мне? Я и не знал, что меня так любят». Они не обсуждали результаты в классе, но учительница знала: она достигла цели. Её ученики поверили в себя. Через несколько лет один из этих ребят погиб во Вьетнаме. Его хоронили на родине, в Миннесоте. С ним пришли проститься друзья, бывшие одноклассники, учителя. На поминках его отец подошёл к учительнице математики: — Я хочу показать вам кое-что. — Из бумажника он достал сложенный вчетверо, потёртый на сгибах листок. Было видно, что его много раз читали и перечитывали. — Это нашли в вещах сына. Он не расставался с ним. Узнаёте? Он протянул бумагу ей. Это был список положительных качеств, которые заметили в его сыне одноклассники. — Большое вам спасибо, — сказала его мать. — Наш сын так этим дорожил. И тут случилось удивительное: один за другим одноклассники доставали такие же листки. Многие всегда держали их при себе, в бумажниках. Кто-то даже хранил свой в семейном альбоме. Один из них сказал: — Мы все сохранили эти списки. Разве можно такое выбросить? Из книги авторов: Гэри Чепмен, Росс Кэмпбелл

---

---

---

---